Translate

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

"Κανένας Έλληνας δεν θεωρεί εαυτόν ανάξιο σε σχέση με τους θεούς".


 "Σε καμία περίπτωση, η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν έχει ως κανονική και προβλέψιμη συνέπεια την ανταμοιβή ή την τιμωρία των θεών. Ομοίως ο ομηρικός κόσμος –και γενικότερα όλος ο ελληνικός κόσμος- αγνοεί φυσικά την αμαρτία, δεν γνωρίζει ούτε την εξιλέωση με τη χριστιανική έννοια ούτε τον ευλαβή φόβο του χριστιανού απέναντι στον Θεό...
Και για να παραπέμψουμε ακόμα μια φορά στον Finley,* «ο άνθρωπος ζητούσε από τους θεούς να τον συνδράμουν στις διάφορες δραστηριότητές του. Στρεφόταν προς αυτούς για τις δωρεές που θα μπορούσαν να του παράσχουν ή να του αρνηθούν. Ο άνθρωπος όμως δεν περίμενε τίποτα από τους θεούς ως συμβουλή για την ηθική του διαγωγή. Αυτό ήταν εκτός των αρμοδιοτήτων τους. Οι θεοί του Ολύμπου δεν έπλασαν τον κόσμο, συνεπώς δεν αισθάνονται υπεύθυνοι για αυτόν».
Υπάρχει μια υπέροχη φράση του Dodds**, την οποία δανείζεται ο Finley, που εικονογραφεί άριστα αυτό τον τύπο σχέσεων μεταξύ θεών και ανθρώπων: “οι ομηρικοί πρίγκιπες δρασκελίζουν υπερήφανα τον κόσμο. Αν φοβούνται τους θεούς, τους φοβούνται με τον ίδιο τρόπο που φοβούνται τους ανθρώπους ηγεμόνες τους”. 
Δε θα βρείτε πουθενά στον Όμηρο, ή αργότερα, διατυπώσεις σαν αυτές που επανέρχονται συχνά στο χριστιανισμό, στην εβραϊκή θρησκεία ή στο Ισλάμ: “Θεέ μου, είμαι ανάξιός σου, ανάξιος των ευεργετημάτων σου, είμαι ένα σκουλήκι κ.λ.π.”. 
Κανένας ομηρικός ήρωας, κανένας Έλληνας δεν θεωρεί εαυτόν ανάξιο σε σχέση με τους θεούς. Είναι μόνο πιο αδύναμος. Οι θεοί μπορεί να είναι πιο δυνατοί, αλλά δεν βρίσκονται κατ’ ουσίαν σε άλλο επίπεδο αξίας. Και φυσικά η οπτική αυτή έχει απελευθερωτικά αποτελέσματα για τη δράση και τη συνείδηση των ανθρώπων."

 Απόσπασμα από το βιβλίο του Κ. Καστοριάδη «Η Ελληνική ιδιαιτερότητα» τόμος Α΄
Εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ

  * Ο Τζορτζ Φίνλεϊ  ήταν Βρετανός ιστορικός Σκωτικής καταγωγής και φιλέλληνας.
 **Ο Ντοντς ΡόμπερτσονΈρικ ήταν μεγάλος Βρετανός φιλόλογος


2 σχόλια:

  1. Παιδαριώδης αντίληψη. Φυσικά και κανένας ειδωλολάτρης Έλληνας δε θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο σε σχέση με τους θεούς , γιατί πολύ απλά δεν υπήρξαν ποτέ αυτοί οι θεοί. Ήταν όλοι μυθεύματα της ειδωλολατρικής δεισιδαιμονίας και της φαντασίας. Επομένως σε καμία περίπτωση δε μπορεί να υπάρξει αδυναμία προς κάτι το φανταστικό και ψευδές. Οι θεοί είναι ίσοι με τους ανθρώπους , καθώς οι πρώτοι δεν είναι θεοί αλλά άνθρωποι. Δεν υπάρχει καμία οντολογική διαφορά. Όλοι οι θεοί είχαν ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη. Άλλως οργίζοταν , άλλως ερωτοτροπούσε όλη την ώρα με τις γυναίκες , άλλος πολεμούσε βαρβάρους , άλλος ήταν σιδεράς κλπ κλπ.

    Επίσης ακόμα πιο φυσικά , ο ειδωλολατρικός κόσμος αγνοεί την αμαρτία. Πως να μην την αγνοεί με τις ανθρωποθυσίες και τους κανιβαλισμούς άλλωστε που τελούσε; Δεν υπάρχουν ούτε αξίες ούτε μέτρο ούτε αμαρτίες ούτε ιερότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αριστο κειμενο με σχολια που σιγουρα ο καθε δογματικος χριστιανος θα ειχε δυσκολια να καταλαβει η να αποδεχτει.Οι θεοι μας ηταν παντα κοντα μας χωρις να κρινουν,σαν φιλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή