Ενυώ: Η πορθήτρα θεά του πολέμου

Γύρω από τον θεό Άρη βρίσκεται ορισμένος αριθμός δευτερευόντων θεοτήτων, οι οποίοι προσωποποιούν, όπως αυτός, τον πόλεμο. Θεωρούνται απαραίτητοι και τον συνοδεύουν στα πεδία των μαχών.

Αλαλά: Η πολεμική κραυγή της νίκης

Κλῦθ᾽ Ἀλαλά, Πολέμου θύγατερ, ἐγχέων προοίμιον, 

ᾇ θύεται ἄνδρες ὑπὲρ πόλιος τὸν ἱρόθυτον θάνατον.
(Απόσπασμα από τους Διθυράμβους του Πινδάρου No.78)
Στην ελληνική μυθολογία και σύμφωνα με τον Πίνδαρο, η Α λ α λ ά είναι κόρη του Πολέμου και προσωποποίηση της δυνατής πολεμικής κραυγής-ιαχής που σήμαινε και σημάδευε είτε τον θρίαμβο για τη νίκη, είτε την παρόρμηση για επίθεση.

Θα ήμασταν αθάνατοι εάν όταν κοιμόμασταν ήμασταν ξύπνιοι

Εάν ξέραμε ποιάν οδό βαδίζουμε κάθε φορά που οδεύουμε προς το ενύπνιον (ύπνο), εάν ξέραμε σε τι πόλεμο αναμιγνυόμεθα και τι οντότητες συναντούμε κάθε φορά που καθεύδουμε (κοιμόμαστε), τι υποθέσεις και εντολές διεκπεραιώνουμε, θα αποφεύγαμε τον ύπνο όπως και το θάνατο, αν και είναι το ίδιο πράγμα.

Η πολεμόχαρη Σπάρτη γέννησε τον Χίλωνα που ήταν ο μεγαλύτερος σοφός

Λεν ότι αυτός ρώτησε και τον Αίσωπο τι κάνει ο Δίας· εκείνος του απάντησε: “ταπεινώνει τα ψηλά και υψώνει τα ταπεινά”. Όταν τον ρώτησαν σε τι διαφέρουν όσοι έχουν εκπαιδευτεί από τους απαίδευτους, είπε: “στις καλές ελπίδες”. Όταν τον ρώτησαν τι είναι δύσκολο, είπε:“να κρατάει μυστικά τα απόρρητα, να διαθέτει καλά τον ελεύθερο χρόνο του και να μπορεί να σιωπά, όταν τον αδικούν”.

Η οργή όπως και η λύπη είναι ένδειξη αδυναμίας

Και να προσέχεις: όχι μόνο να μην οργίζεσαι με τους άλλους μα και να μη τους κολακεύεις γιατί και οι δύο στάσεις είναι αντικοινωνικές και επιβλαβείς.

Όσα λογίζονται πολύτιμα στην ζωή

Σύντομα θα πεθάνεις, κι ακόμη δεν έγινες απλός και φυσικός και ατάραχος. Ούτε απελευθερώθηκες από τον φόβο ότι θα σε βλάψει κάτι έξω από σένα. Κι ούτε είσαι πονετικός με άλλους, κι ακόμη δεν κατάλαβες πως σοφία σημαίνει δίκαιες πράξεις.

Η στροφή προς εαυτούς και η γνώση εαυτών

Διότι αν στους θεούς περιέχεται η ουσία όλων των αγαθών και η τελειότητα και η πρώτη δύναμη αυτών και αρχή, τότε σε μας μόνο και σε όσους ομοίως κατέχονται από τα ανώτερα και επιδιώκουν γνησίως την ένωση με αυτά, η αρχή και το τέλος όλων των αγαθών ασκείται μετά σπουδής.

Για μία Ιθάκη όλα, για μία Πατρίδα όλα

Για μία Ιθάκη όλα, για μία Πατρίδα όλα. Όλη μας η ζωή ζωγραφίσθηκε και σχεδιάσθηκε από τις δυνάμεις, από ζωγράφους οι οποίοι απλώνουν τα χρώματά τους στην Πατρίδα, και σε αυτό το περιβάλλον σχεδιάζουν τις ψυχές που κατεβαίνουν από τον ουρανό.

H πατρίδα μας, απ’ όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι Eκεί

 "Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε;

Ο έσχατος αγώνας της ψυχής

"Όμως αυτά έτσι ας έχουν και ας λέγονται, όπως αρέσει στο θεό· εμείς ας εξετάσουμε τώρα το λόγο, εξαιτίας του οποίου η ψυχή χάνει τα φτερά της, που πέφτουν. Ο λόγος, λοιπόν, είναι περίπου ο ακόλουθος:

Η ερωτική μανία είναι η πιο καλή

ΣΩΚ: Γιατί είπαμε πως ο έ ρ ω ς είναι μια μ α ν ί α, δεν είναι έτσι; Και δυο είναι της μανίας τα είδη.

Θεός Ύπνος: Βασιλιάς μακαρίων θεών και θνητών ανθρώπων

"Ο Ύπνος είναι πρόσκαιρος Θάνατος και ο θάνατος, αιώνιος Ύπνος "
Ευριπίδης
Ο θεός Ύπνος σύμφωνα με τους Αρχαίους Έλληνες είναι γιος της Νύχτας και του Ερέβους. Σύμφωνα με τον Ησίοδο στη Θεογονία ο Ύπνος και ο δίδυμος αδελφός του, ο Θάνατος, ήταν «δεινοί Θεοί» που κατοικούσαν στον Τάρταρο, «ένθα δε γης δνοφερής και ταρτάρου ηερόεντος», όπου ο Ήλιος ποτέ δεν τους βλέπει, «ούτε όταν ανεβαίνει στον ουρανό ούτε όταν κατεβαίνει».

Θάνατος: Ο μόνος από τους θεούς ο οποίος «ου δώρων ερά»

Σύμφωνα με τον Ησίοδο στη Θεογονία ο Ύπνος και ο δίδυμος αδελφός του, ο Θάνατος, ήταν «δεινοί Θεοί» που κατοικούσαν στον Τάρταρο. Ο Θάνατος είναι προσωποποίηση του τέλους της ζωής.

Οι Πελασγοί και η βελανιδιά της Δωδώνης

"Πελασγοί, πελασγικό, έτσι προσδιόρισαν οι Έλληνες το πέτρωμα της καταγωγής που εγκατέλειψαν οι παγετώνες αποχωρώντας. Πελασγοί κατοικούσαν στην Σαμοθράκη, τελούσαν μυστήρια με γερανούς και πυγμαίους, αυτοί πρώτοι τετραγώνισαν πέτρες από τις οποίες προεξείχαν νεανικά κεφάλια και όρθιοι φαλλοί. Πελασγοί βρίσκονται στην Αρκαδία, στην Αιολίδα, στην Λήμνο, στην Ίμβρο, στο Άργος, στην Αθήνα.

Το «γνώθι σαυτόν» μέσα στα μάτια του άλλου

"Το δελφικό ρητό «γνώθι σαυτόν» δεν διδάσκει, όπως θα τείναμε ίσως να υποθέσουμε, κάποια επιστροφή στον εαυτό μας ώστε να αγγίξουμε, χάρη στην ενδοσκόπηση και στην αυτοανάλυση, ένα «εγώ» κρυμμένο, αόρατο σε όλους τους άλλους, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ως καθαρό αποτέλεσμα σκέψης ή ως το μυστικό βασίλειο της προσωπικής ζωής.

Εκεί που ο καθένας μεταφέρεται από τον δαίμονά του

"Όμως οι νεκροί φτάνουν στον τόπο όπου ο δαίμων μεταφέρει τον καθένα, πρώτα πρώτα βέβαια      δικάζονται και αυτοί που έζησαν καλά και ενάρετα, και αυτοί που έζησαν αντίθετα. Και για όσους τυχόν θεωρηθεί ότι έχουν ζήσει στο μέσο (ανάμεσα στο καλό και στο κακό) όταν πορευτούν προς τον Αχέροντα, αφού ανεβούν στο μεταφορέα που τους αναλογεί, πάνω σ’ αυτό το μέσο φτάνουν στη λίμνη και εκεί κατοικούν, και αφού καθαρθούν από τα αδικήματά τους, μόλις τιμωρηθούν ελευθερώνονται.

Αληκτώ:Η ατελείωτη οργή των θνητών

Η Α λ η κ τ ώ θεωρείται μία από τις τρεις Ερινύες. Ο αριθμός των Ερινύων δεν είναι ακριβής. Ο Όμηρος δεν γνωρίζει αριθμό αυτών, ο Αισχύλος εισάγει ολόκληρο χορό Ερινύων, αντίθετα ο Ευριπίδης σ΄ ένα δράμα του αναφέρει τρεις, με ονόματα που έδωσαν μεταγενέστεροι όπως ο Βιργίλιος που επίσης αναγνωρίζει τρεις. Η Αληκτώ αναφέρεται επίσης στη Θεία Κωμωδία του Δάντη (Κόλαση) ως μία από τις τρεις Ερινύες.

Ο Ελληνικός θεός

"Ο ελ­λη­νι­κός θε­ός δεν χρη­σι­μο­ποι­εῖ τη θύ­ελ­λα και τον κα­τα­κλυ­σμό γι­α να κα­τα­κε­ραυ­νώ­σει τον ἄν­θρω­πο, και ὁ ἄν­θρω­πος δεν αἰ­σθά­νε­ται, γε­μά­τος δέ­ος, την ἀ­δυ­να­μί­α του στο ἀν­τί­κρυ­σμα τοῦ θε­οῦ.

Πότε θα σταματήσουν τα βέλη του ιοβόλου θεού;

Πόσες δυνάμεις ξοδεύτηκαν από άνθρωπο προς άνθρωπο και πόση ενέργεια για να μάθουμε να ζούμε με αυτόν τον τρόπο και να πεθαίνουμε επίσης. Κρίμα.

Μόνο η θύμηση εαυτού μπορεί να σε αναστήσει.

 Ανάσταση;

Αν περιμένεις την ανάσταση πρέπει να ξέρεις πως είσαι ήδη νεκρός. Μόνο η θύμηση εαυτού μπορεί να σε αναστήσει.

Το πένθος της Περσεφόνης

Στο διάλογο Μένων ο Πλάτωνας, αναφερόμενος στον "καλόν καὶ ἀληθῆ λόγον" παραθέτει ένα πινδαρικό χωρίο περί του παλαιού πένθους της Περσεφόνης:‘οἷσιν δὲ Φερσεφόνα ποινὰν παλαιοῦ πένθεος’, (Μένων, 81 b).

Η πιο έγκυρη αρχή για το γίγνεσθαι και τον κόσμο

"Ας δούμε λοιπόν για ποια αιτία ο Δημιουργός συνέθεσε το γίγνεσθαι και όλο αυτό το σύμπαν. Ήταν αγαθός, και στον αγαθό δεν γεννιέται ποτέ κανένας φθόνος για οτιδήποτε.

Η ψυχή που έχασε τα φτερά της περιφέρεται εδώ και εκεί

Πρέπει όμως τώρα να επιχειρήσουμε να εξηγήσουμε με ποια λογική το ένα ζωντανό ον χαρακτηρίστηκε θ ν η τ ό και το άλλο α θ ά ν α τ ο.

Το να νικάς τον λέοντα σημαίνει ότι νικάς άπαξ κάθε φόβο στο μυαλό

Σε ένα κόσμο χωρίς Λόγο, χωρίς Αρχή Μέση και Τέλος, χωρίς Σύμπαν και Φύση, χωρίς Εσωτερικότητα και Βούληση, σε ένα κόσμο όπου τα πολλά μικροεγώ φτιάχνουν ένα ακόμα μικρότερο εγώ, σε ένα κόσμο όπου οι λέξεις Δύναμις, Σθένος, Ανώτερος Άνθρωπος, αγνοούνται, σε αυτόν τον κόσμο δεν γνωρίζω τι σημαίνει η λέξις υγεία. Δεν ξέρω πώς τέλος πάντων ορίζεται ο υγιής άνθρωπος στην εποχή όπου η μηχανιστική ιατρική έχει καταποντίσει στα κατάβαθα του φόβου τον Εσωτερικό Άνθρωπο του Όλου.

Ξέρω από πού κατάγομαι, δεν χρειάζομαι δανεικό Θεό, γνωρίζω τους δικούς μου

"Η πατρίδα δεν χάνεται. Είναι αθάνατη όπως και η ψυχή. Η ψυχή έρχεται και ξανάρχεται μέσα από το μυστήριο των αναγεννήσεων για να μάθει να διδαχθεί. Αυτό που με κάνει να αισθάνομαι απέραντο σεβασμό στην μυθολογία είναι ο ανθρώπινος τρόπος που αντιδρούν πολλές φορές οι Θεοί και οι Θεές. Και πως εξαγνίζονται διαμέσου των καθαρμών.

Κοινό γνώρισμα όλων, η σύντομη διάρκεια

"Γι'αυτόν που ασπάστηκε τα αληθινά δόγματα της φιλοσοφίας, αρκεί η πιο σύντομη και κοινότοπη φράση, για να θυμίσει πως δεν είναι να λυπάται μήτε να φοβάται-όπως για παράδειγμα:
"τα φύλλα των δέντρων σκορπά ο άνεμος καταγής όπως το γένος των ανθρώπων"*

Λοιπόν; Σθένος ή Ασθενεία;

Ένας κατακλυσμός βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτός της παγκοσμίου νόσου. Της ασθενείας όλου του κόσμου. Όσοι δεν ασθένησαν ακόμα, φοβούνται πως είναι στον κατάλογο των επομένων που θα νοσήσουν. Ασθένεια και έλλειψη σθένους προτάσσουν οι καιροί, ή αυτοί που εξουσιάζουν με όπλο τον φόβο, βοηθώντας να μείνει σε λήθη η θεική ουσία μέσα μας.

Μην απαρνιέσαι την φιλοσοφία, ό,τι και να σου συμβεί

Ο Επίκουρος λέει: "Όταν είχα αρρωστήσει, θέμα των συζητήσεων μου δεν ήταν οι πόνοι που υπέφερε το κορμάκι μου,

(Είμαι καλά. Σε σκέφτομαι. Αγάπη)

Η επιδημία πανούκλας έχει κυριεύσει την πόλη Οράν. Οι άνθρωποι πασχίζουν να κρατηθούν στην ζωή. Οι μέρες, οι ώρες, οι στιγμές έχουν σταθεί σε ένα σημείο: στον φόβο του θανάτου. Οι ερωτευμένοι χωρίστηκαν και η πόλη ζει σε καραντίνα. Πρόκειται για το βιβλίο "Η πανούκλα" του Α.Καμύ όπου περιγράφει την εξάντληση της αναμονής του σμιξίματος των ερωτευμένων.
Αυτή την στιγμή, λόγω της πανδημίας, ο έρωτας είναι επίσης σε ..καραντίνα.
Ερωτευμένοι σε όλο τον κόσμο λαχταρούν να ξαναγκαλιάσουν τον άνθρωπό τους. Θα αντέξουν;
Ας πάμε να διαβάσουμε ένα απόσπασμα.

Το Έθνος είναι η Ολύμπια αντανάκλαση του Ουρανίου δρόμου στη Γη

"Το Έθνος είναι η εξωτερίκευση της δυνάμεως του Είναι. Είναι η Οδός προς και από το Όν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Έλληνες ένοιωσαν Έθνος όταν εχάραξαν την Οδό πρός την Τροία όπου εκυρίευσαν την Πόλιν (κυριάρχησαν στον εαυτό τους γνωρίζοντας τον βαθύτερο εαυτό τους μέσα από τη δοκιμασία της μάχης με την άγνοια).