Translate

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Ο Θεός να φωτίζει την γενναιότητά σου..!

Σήμερα γιορτάζω.! Σήμερα κλείνουν 12 χρόνια που ήρθε στην ζωή ο μικρότερος από τους γιους μου..
Ο μικρότερος με όλη την σημασία της λέξης..
Όχι ! δεν είναι που γιορτάζω την "είσοδο" ενός ακόμα ανθρώπου στον μάταιο τούτο κόσμο. 
Για την χαρά του ερχομού μας "εδώ πέρα" δεν θα είμαι ποτέ σίγουρη...
Σήμερα γιορτάζω, γιατί 12 χρόνια πριν, είδα μια ολόκληρη στρατιά από πολεμιστές και πολεμίστριες να μάχονται τον Θάνατο....Πιο σκληρή μάχη δεν είδα πουθενά στον κόσμο. 
Και στην ιστορία του. ..
Είναι η μάχη που δίνουν καθημερινά στην Εντατική Νεογνών οι καλύτεροι πολεμιστές του κόσμου.!!..
Παιδιά μιας χούφτας.. του ενός κιλού ή των 750 γρ. να πολεμάνε τόσο γενναία!;;.....
Ποιος το είδε αυτό στον κόσμο;.. και που;...σε ποια άλλη μάχη;..
"Εκεί πέρα"... στις Εντατικές αυτού του κόσμου είδα τα πιο όμορφα παιδιά.!
Γιατί την ομορφιά-εκεί το έμαθα- δεν την κάνει το "φαίνεσθαι" αλλά το "είναι" ...
Σήμερα γιορτάζω γιατί οι θεοί με αγαπάνε..όχι επειδή μου "δώσανε" ζωντανό, να χαίρομαι, τον γιο μου.
Αν τον κρατήσανε στην ζωή είναι ίσως, γιατί αγαπάνε αυτόν. 
Εμένα οι θεοί με αγαπάνε γιατί με βγάλανε από την Λήθη, από την σιγουριά του "δικαιώματος" στην Υγεία, που τόσο πολύ την προσπερνάμε σαν κάτι αιώνιο και δεδομένο..
Ο Μηριόνης γεννήθηκε. Κόντρα σε όλα τα..στατιστικά.
Για δύο μήνες "πάλευα" στις μονάδες εντατικής φροντίδας, έγκυος, να τον κρατήσω λίγο ακόμα παραπάνω στην ασφάλεια της κοιλιάς μου ..
και αφού απόκαμα και εγώ και αυτός, τότε  γεννήθηκε.. 
Και συνέχισε για ένα μήνα ακόμα να δίνει την πιο δυνατή μάχη.
Αυτή, του να κρατηθεί στην ζωή, αυτήν την ζωή που οι περισσότεροι την θεωρούν δικαίωμα.
 Μια χούφτα όλο του το κορμάκι μα με καρδιά γενναία όσο κανενός ενήλικα.
Ο Μηριόνης, ο γιος μου, ο καλύτερος τοξοβόλος του Τρωικού πολέμου, στόχευσε μες στην καρδιά του τέρατος που λέγεται Θάνατος και που όλοι κουβαλάμε, και βγήκε νικητής.!!
Εγώ δεν ξέρω από θρησκείες.. και τον θεό τον βρίσκω και τον χάνω μέσα στην καθημερινότητα του Υλισμού. 
Μα ξέρω ένα πράγμα πολύ στα σίγουρα.
Στις εντατικές Νεογνών και Παίδων  αυτού του κόσμου υπάρχουν αυτό που λένε "Άγιοι"..
"Εκεί μέσα" είδα Αγίους ένα σωρό..."εκεί μέσα"όλα τα μωρά, όλα τα παιδιά, τα είδα να αγιάζουν!..
Μαζί και οι γονείς τους..  
Έχεις ένα παιδί που το βλέπεις πίσω από την "βιτρίνα". Τη θερμοκοιτίδα..
Διασωληνωμένο, χωρίς την αγκαλιά της μάνας..με τρύπες στο κεφάλι .στα πόδια,όπου μπορεί να βρεθεί φλέβα σε ένα τόσο μικρό σωματάκι, για να μπουν οι οροί..
Οι μέρες πέρασαν και πήρα αυτό το υπέροχο αντράκι  στο σπίτι μας γερό και δυνατό!
Και μεγαλώνοντας σκόρπισε χαμόγελα και χαρά με το ..τσουβάλι.!
Εγώ ήμουν η τυχερή ..δεν το πήρα σε "άσπρο κουτάκι" για  να το βάλω στην αγκαλιά της Μάνας γης... όπως κάποιοι άλλοι Άγιοι γονείς. 
Σήμερα γιορτάζω, γιατί 12 χρόνια πριν, είδα μια ολόκληρη στρατιά από πολεμιστές και πολεμίστριες να μάχονται τον Θάνατο....Πιο σκληρή μάχη δεν είδα πουθενά στον κόσμο. 
Και στην ιστορία του...
Ο Θεός να φωτίζει την γενναιοτητά τους!
 "Αφήνω" κλείνοντας, το υπέροχο γράμμα του πατέρα του στον γιο μας όταν αυτός ακόμα χαροπάλευε και εγώ  ταξίδευα στα όνειρα ..χαμένη, από τις ηρεμιστικές ενέσεις που χορηγούσαν οι γιατροί για να μη .. νιώθω.

" Το πιο όμορφο δώρο στον πιο παράξενο χώρο
ένα φωτοστέφανο κουτί και μέσα ένα άγιο νινί.
Κρατήσου αγάπη μου στην μικρή σου διαστημόβαρκα*
και εγώ θα χωρίσω με τα δάκρυά μου χίλιες θάλασσες 
για να σε σπρώξω σε γλυκά νερά.
Η μαμά περιμένει, διαφεύγοντας από κάθε έννοια του Χρόνου,
καθισμένη στο κρεββάτι, τρυφερή και ζεστή,
και στο χέρι της κρατάει ένα κουταλάκι Μερέντα.
Ο Θεός να φωτίζει την γενναιότητά σου!"

* Θερμοκοιτίδα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου