Translate

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2021

Η εποχή των παγετώνων

Χαλεποί καιροί. Στους δύσκολους καιρούς μας, λένε κάποιοι, οι εκπτώσεις είναι διαρκείας. Και όλοι μας ανεξαιρέτως συμμετέχουμε. Εκπτώσεις στην αδελφοσύνη, στην καλοσύνη, στην ομορφιά των λόγων μας, στο παρηγορητικό χτύπημα στην πλάτη. Εκπτώσεις στα χαμόγελα, μα περισσότερο στο ευθύ κοίταγμα μέσα στα μάτια του συνανθρώπου μας.
Τα βλέμματα κατεβασμένα ακόμα και στο καλημέρα και στο ευχαριστώ που ξεστομίζουμε με περισσή ευγένεια, γιατί έτσι πρέπει. 
Γιατί πρέπει να μη χαθούμε μέσα στη λαίλαπα της εποχής των παγετώνων που διανύουμε και θεωρούμε πως τα ψυχρά ευχαριστώ μας σώζουν έστω λίγο από την ψύχρα της εποχή μας. 
Γιατί πρέπει να κρατηθούμε έστω και από ένα ευγενικό καλό λόγο.
Όμως, αυτοί οι καλοί λόγοι σπάνια λέγονται με τα μάτια. 
Τα χείλη μας τους λένε, μα η καρδιά μας μισοπαγωμένη διστάζει να φωνάξει τα πραγματικά της, τα κρυμμένα της.
Φόβος και εκπτώσεις στον καιρό των παγετώνων.
Εκπτώσεις και ξεπούλημα. 
Σε φιλίες χρόνων. 
Σε γάμους και έρωτες. 
Σε παιδιά και ανθρώπους. 
Ξεπούλημα διαρκείας σε γη και ύδωρ.
Είμαστε έκπτωτοι σε ελεύθερη πτώση. Λίγο μας νοιάζει αν θα ανοίξει το αλεξίπτωτο. Οι περισσότεροι δεν φοράμε καν.
Πίσω από πόρτες κλειστές, κλειστή καρδιά, βλέμματα ερμητικά κλειστά και αναλύσεις επί αναλύσεων,
συζητάμε με τους πάγους μας για το αν πρέπει και αν αξίζει να δοθεί μια στάλα γλυκιάς ματιάς και κουβέντας. 
Αναβάλουμε διαρκώς την ευθεία οδό και έχουμε μπει στον λαβύρινθο χωρίς την άκρη του νήματος. 
H Αριάδνη δεν κρατά πλέον την άκρη του μίτου, δεν μας βοηθά. Από εγωισμό πιστέψαμε πως δεν μας χρειάζεται η επαφή μαζί της. 
Παγωμένοι άνθρωποι εξάλλου. Που καιρός για νήματα και πλέξεις.
Αναζητάμε τη ζέστη στον άνθρωπο, αλλά ποτέ ήταν η τελευταία φορά που γίναμε εμείς οι φλόγες για κάποιον; 
Περιμένουμε από τους ποιητές, τους ζωγράφους, τους μελωδούς, να πουν έναν ζεστό λόγο, να ζωγραφίσουν ένα τζάκι που θα λιώσει τα χιόνια μέσα μας, αλλά ξεχάσαμε πως δεν πήραμε την άκρη του νήματος από τον συνάνθρωπο και πως δεν πρόκειται ποτέ μόνοι μας να πλέξουμε εκείνο το ζεστό ρούχο που θα μας βγάλει από τον χειμώνα.
Αν μείνανε κάποιοι να παλεύουν με το ψύχος των καιρών μας, αυτοί είναι οι ποιητές. 
Όχι οι «επαγγελματίες» και οι δηλωθέντες στον κόσμο ποιητές. 
Οι άλλοι, αυτοί που γράφουν ποιήματα μέσα από το κοίταγμά τους, που δεν φοβούνται να αγγίξουν τον άγνωστο δίπλα τους, αυτοί που μιλάνε στον παράξενο και φοβισμένο ξένο, αυτοί οι ποιητές που δεν γράψανε ποτέ τα ποιήματα τους σε κάποιο χαρτί, πάρα μόνο στις καρδιές μας και στον αέρα που αναπνέουμε. 
Οι ποιητές που είναι ικανοί να πραγματοποιήσουν τα απλά και τόσο ποθητά, αυτοί που ζεσταίνουν τις καρδιές μας
Εκπτώσεις και πτώσεις στην εποχή των παγετώνων. 
Κρύο ολόγυρα και στις καρδιές μας επίσης. Δύσκολοι καιροί. 
Μην μπαίνετε μόνοι στον λαβύρινθο. Κάνει κρύο εκεί μέσα. 
Και μπορεί να χαθείτε. 
Είθε να γράψουμε στις ψυχές μας καινούργια ποιήματα, να ζεσταθούμε ο ένας δίπλα στον
άλλον. 
Είθε να πάρουμε την άκρη του νήματος από τον διπλανό μας και να πλέξουμε μαζί ένα ζεστό ρούχο. Μια πανανθρώπινη κουβέρτα.
Τα ξέμπλεκα νήματα των ζωών μας να γίνουν Νάματα που θα λιώσουν τα χιόνια μέσα μας.
Να βγούμε από αυτήν την εποχή των παγετώνων.
Είθε να γίνουμε ποιητές και ας μην έχουμε γράψει ποτέ σε κάποιο χαρτί τα ποιήματά μας.

Γιώβη Βασιλική 
(για το Editorial στο περιοδικό ΝΟΗΜΑ, Τόμος 6ος, Ιούνιος 2019)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου