Χίμαιρα: Το χθόνιο και μιαρό τέρας της ψυχής

"ἡ δὲ (Έχιδνα) Χίμαιραν ἔτικτε πνέουσαν ἀμαιμάκετον πῦρ,

δεινήν τε μεγάλην τε ποδώκεά τε κρατερήν τε".
(Κι εκείνη γέννησε τη Χίμαιρα που πνέει φωτιά ακατάβλητη,
δεινή, μεγάλη, γοργόποδη και δυνατή).

Ησιόδου "Θεογονία" στ. 319-321, απόδ. Σταύρος Γκιργκένης
  Στην Ελληνική μυθιστορία μας η Χίμαιρα αναφέρεται ως ένα φοβερό τέρας που εξέπνεε φωτιά, είχε σώμα κατσίκας, κεφάλι λιονταριού, και η ουρά του κατέληγε σε φίδι. Σύμφωνα με άλλες περιγραφές, είχε περισσότερα από ένα κεφάλια, συνηθέστερα τρικέφαλος έχοντας κεφαλή λέοντα, κατσίκας και δράκοντα.

Ω, κακόμοιρα ανθρώπινα μυαλά και τυφλωμένες καρδιές!

«Ω, κακόμοιρα ανθρώπινα μυαλά και τυφλωμένες καρδιές!
Σε τι σκοτάδια, σε τι κινδύνους κυλάει ο λίγος χρόνος της ζωής σας!

Ανύπαρκτο το φιρμάνι του Έλγιν για την κλοπή από τον Παρθενώνα!

Μια νέα εξέλιξη ήρθε στο θέμα των γλυπτών του Παρθενώνα που πήρε ο λόρδος Έλγιν και επί σχεδόν 200 χρόνια εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο αποτελώντας μήλον της έριδος μεταξύ Λονδίνου και Αθήνας
Σύμφωνα με την Hurriyet δύο Τούρκοι επιστήμονες που ερευνούν τα Οθωμανικά Αρχεία καταρρίπτουν τον ισχυρισμό των Βρετανών πως «είχαμε λάβει άδεια από τον Σουλτάνο».
Ο λόρδος Έλγιν που ήταν Βρετανός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 1800...

Το κλεμμένο κολοσσιαίο πιθάρι της Αμαθούντας που εκτίθεται στο Λούβρο!

Μάρτιος 1865. Λίγο πριν το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας στην Κύπρο μία ομάδα αρχαιοκάπηλων, υπό τις οδηγίες του γάλλου αρχιτέκτονα Edmond Duthoit φόρτωναν σε ένα πλοίο το μοναδικής αξίας πιθάρι της Αμαθούντας. Έκτοτε, το κολοσσιαίο πιθάρι κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου, θυμίζοντας την αρπαγή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τον Έλγιν. Αυτή είναι η ιστορία της κλοπής του...

Μέλαινα χολή: Η αιτία της μελαγχολίας στον Αρχαίο κόσμο

Από την αρχαιότητα οι χρονικογράφοι του ανθρώπινου πνεύματος αγωνίζονται να βρουν λέξεις ικανές να εκφράσουν επαρκώς τη συντριβή της μελαγχολίας.

Εσείς, ω αθάνατες ψυχές των ελεύθερων προγόνων μου!

Με τον τίτλο Ελληνική Νομαρχία φέρεται ένα κορυφαίο λόγιο έργο του ελληνικού προεπαναστατικού διαφωτισμού που συνέγραψε ο «Ανώνυμος ο Έλλην» και εξέδωσε ο ίδιος, χωρίς να αποκαλύπτεται το πραγματικό όνομά του.

Η "αγία" φύση της αριστεράς.

Επειδή ακούω για την δήθεν "αγία" φύση της αριστεράς θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου. Κατ΄αρχάς η αριστερά εμφανίσθηκε κατά τους βιομηχανικούς αιώνες κάτι που σημαίνει ότι τους προηγουμένους αιώνες ο κόσμος ζούσε στην πνευματική αμαρτία και ήλθαν οι αριστεροί υλισταί για να τον σώσουν.(;;;) Όμως η ύλη είναι φθαρτή άρα η αριστερά εσχατολογία καταπίπτει.

Κινύρας: ένας θεϊκός λυριστής, ο αγαπημένος ιερέας της Αφροδίτης

"Οι φωνές των ανθρώπων της Κύπρου πολλές φορές υμνούν τον Κινύρα, τον οποίον αγάπησε δοξασμένα ο χρυσοχαίτης Απόλλων, τον υπάκουο ιερέα της Αφροδίτης". 
Πίνδαρος-Πυθική Ωδή 2.
  Ο Κινύρας αποτέλεσε μια μορφή η οποία δεν παρέμεινε σταθερή στη διάρκεια των αιώνων, αλλά αντιθέτως συνεχώς μεταβαλλόταν και άλλαζε, δημιουργώντας έτσι μια αντιφατική εικόνα για το άτομό του.

Ύπνε ιερέ μαντατοφόρε των αχανών μυστηρίων

"Πρέπει πάντοτε το πρωινό να ξανάρχεται; Δεν τελειώνει ποτέ των επιγείων η βία; Πολυπραγμοσύνη στυγνή αφανίζει της νύχτας την αιθέρια αφή.

Η Ληθοφόρος θεά των μηκώνων και οι παπαρούνες

Από όλα τα λουλούδια που φυτρώνουν άφθονα στην ελληνική ύπαιθρο η παπαρούνα είναι ίσως από τα πιο εντυπωσιακά. Το πορφυρό της χρώμα ξεχωρίζει και μαγεύει. Ποια είναι όμως η ιστορία και πως συνδέονται μαζί της ο Ύπνος, ο Θάνατος, η θεά Δήμητρα, η θεά των Μηκώνων και ο πόλεμος; Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου και της ιστορίας.

Σ' όποιο δρόμο και να βρεθώ, κάποιος με καλεί ν' ακολουθήσω το δικό του

"Εδώ βρίσκεται και η όλη μου δυσκολία. Σ' όποιο δρόμο και να βρεθώ, στο ξεκίνημά του στέκεται κι ένα πολύ αξιόπιστο πρόσωπο, που μου απλώνει το χέρι και με καλεί ν' ακολουθήσω το δικό του δρόμο.

Δεν υπάρχει μοίρα που να μην νικιέται με την περιφρόνηση.

Οι θεοί είχαν καταδικάσει τον Σίσυφο να κυλάει αδιάκοπα ένα βράχο ως την κορυφή ενός βουνού απ’ όπου η πέτρα, με το βάρος της, ξανάπεφτε. Είχαν σκεφτεί, κάπως δικαιολογημένα, πως δεν υπάρχει πιο φοβερή τιμωρία απ’τη χωρίς όφελος κι ελπίδα εργασία.

Έχουμε τόσους θεούς όσες είναι οι ανθρώπινες σκέψεις

Έχουμε τόσους θεούς όσες είναι οι ανθρώπινες σκέψεις.
Έχουμε τόσα συναισθήματα όσες είναι οι δυνάμεις του Είναι που κατεβαίνουν και ψύχονται μέσα στον άνθρωπο.

Οι τελετουργίες μάς βοηθούν να διαλεχθούμε με τον εαυτό μας

  «Τέτοιας λογής είναι τα λεγόμενα σύμβολα των θεών, ενιαία κατά την μορφή ενόσω βρίσκονται στους υψηλότερους κόσμους και πολύμορφα στους υποδεέστερους.

Τελεσφόρος: Ο τελεσιουργός θεός της ίασης

 Με το όνομα Τελεσφόρος είναι γνωστός ένας από τους δαίμονες του κύκλου του θεού Ασκληπιού ο οποίος βοηθάει στην ολοκλήρωση της θεραπείας των ασθενών, δηλαδή συντελεί στην τελεσφόρηση της ίασης.  Συμβολίζει την ανάκαμψη από την ασθένεια, καθώς το όνομά του σημαίνει "ο επιτελών" ή "ο φέρων την ολοκλήρωση". 

Τέλος θανάτοιο

Τυδεΐδη μεγάθυμε τί ἢ γενεὴν ἐρεείνεις;
«Οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν. φύλλα τὰ μέν τ' ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θ' ὕλη τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δ' ἐπιγίγνεται ὥρη· ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δ' ἀπολήγει'».

-Γενναίε γιε του Τυδέα, τι τη ρωτάς τη γενειά μου; «Όπως είναι των φύλλων η γενιά, έτσι είναι και των ανθρώπων. Τα φύλλα, άλλα τα ρίχνει ο άνεμος χάμω στη γη κι άλλα βγάζει το ολόχλωρο δάσος, σαν έρθει η εποχή της άνοιξης, Έτσι και των ανθρώπων η γενειά, η μια φυτρώνει και η άλλη τελειώνει».
—Ιλιάδα Ζ 146-149

«Κατηγορούμε τα πάντα κι όχι το δύστροπο χαρακτήρα μας…»

«…Όπως ένας δούλος που καταφεύγει σε ιερό και δικαιολογείται στον κύριό του λέγοντας: «Γιατί με μάχεσαι; μήπως σού έκλεψα κάτι; δεν κάνω,ό,τι με προστάζεις; δεν σού φέρνω τακτικά το φόρο;».

Άκου, Ανθρωπάκο.

 Ο αγαπημένος μαθητής του Φρόυντ Βίλχελμ Ράιχ, έγραψε το Άκου, Ανθρωπάκο το 1946, και το δημοσίευσε το 1948. Είναι η κραυγή αγωνίας ενός μεγάλου στοχαστή, που βλέπει τα σπέρματα του φασισμού και του ολοκληρωτισμού μέσα στον κοινό, καθημερινό άνθρωπο: αυτόν που καταπιέζεται και επαναστατεί, και που ωστόσο μπορεί να προσκυνήσει τους εχθρούς του και να δολοφονήσει τους φίλους του.

Δυο νύμφες με βύζαξαν, η Μέθη κόρη του Βάκχου και η Απαιδευσιά κόρη του Πάνα

  Τον καιρό που ο Ολλανδός ιερέας, θεολόγος και λόγιος Έρασμος έγραψε το Μωρίας Εγκώμιον (1509), ο Αναγεννησιακός Ανθρωπισμός είχε μόλις αρχίσει να συγκρούεται με τον Σχολαστικισμό και πνευματικοί άνθρωποι έρχονταν σε αντιπαράθεση με κληρικούς.

Σήμερα οι τραγωδίες βγήκαν στο δρόμο και ζητούν συγγραφείς

"Η φύση κάνει τρομερά λάθη. Έστειλε στον κόσμο τους τραγικούς μας τότε που έλειπαν όλες οι τραγωδίες. Κι αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να χωθούν ως το λαιμό μες στις σκόνες της Μυθολογίας για να βρουν θέματα. Και σήμερα…

Τηλέφεια τραύματα: «Ο τρώσας και ιάσεται».

Ο όρος «Τηλέφεια τραύματα» έμεινε για να χαρακτηρίζει γενικώς τα αθεράπευτα τραύματα. Είναι τα τραύματα που δεν επουλώνονται.  Τα Τηλέφεια τραύματα είναι τα τραύματα που προξένησε στον Τήλεφο ο Αχιλλέας κατά τη μεταξύ τους μονομαχία στη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου. Η επούλωση τραυμάτων στην ιστορία του Τήλεφου μας λέει πως, μόνον αυτός που τα προκαλεί μπορεί να τα θεραπεύσει.  «Ο τρώσας και ιάσεται» λέει ο χρησμός του Απόλλωνα. Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας.

'Oποιος προτιμά από τον εαυτό του την πατρίδα, είναι αγαπητός στους θεούς

 «Όπως ακριβώς λοιπόν είναι ανόητος, εκείνος που προτιμά το ένα από τα πέντε δάχτυλα, και λογικός, εκείνος που προτιμά τα πέντε από τα ένα (διότι ο ένας περιφρονεί και ό,τι προτιμά,ενώ ο άλλος ανάμεσα στα πέντε περισώζει και το ένα), κατά τον ίδιο τρόπο πάλι όποιος θέλει να σώσει τον εαυτό του περισσότερο από την πατρίδα, εκτός που κάνει αθέμιτα πράγματα, είναι γενικά ανόητος, επειδή επιθυμεί αδύνατα πράγματα, ενώ, όποιος προτιμά από τον εαυτό του την πατρίδα, είναι αγαπητός στους θεούς και με συγκροτημένη σκέψη.

Εμπρός, άνθρωπε, προσκύνα την θεά Τύχη

«Εμπρός, άνθρωπε, προσκύνα την θεά [δηλ.την Τύχη], έχοντας κατά νου ότι είσαι τυχερός όσο είσαι καλά στο μυαλό, έχεις το σώμα υγιές, η γυναίκα σου είναι πιστή, τα παιδιά σου φρόνιμα, κρατάς την πατρική περιουσία και έχεις αληθινούς φίλους.

Επιστολή του Stefen G. Miller: "Παιονία..όχι Μακεδονία"

Ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλευ Στέφεν Μίλλερ, με… μνημειώδη επιστολή του, προς το επίσημο Περιοδικό του Αμερικανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου «Archaeology Magazine», ξεσκεπάζει τους σφετεριστές της Ιστορικής Αλήθειας και με αδιαμφισβήτητα επιστημονικά επιχειρήματα, καταρρίπτει απόλυτα τους ισχυρισμούς των Σκοπίων, περί του δήθεν δικαιώματός τους να αποκαλούνται «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» και «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ»!...

Ζάλμοξις: Ο μύστης θεός των Θρακών

  Μέσα στον ατελείωτο κατάλογο των θησαυρών της ελληνικής μυθολογίας υπάρχει ένα όνομα που παραμένει ανεξερεύνητο στους πολλούς: Ο Ζάλμοξις. Ένας άνθρωπος που υμνήθηκε σαν θεός ή ένας θεός που έζησε ανάμεσα στους ανθρώπους. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Οι πληροφορίες για τον Ζάλμοξη μας έρχονται από τον Ηρόδοτο κατά κύριο λόγο αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Στράβωνα. Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου.

Η διπολικότητα του Ελληνικού έθνους

  "Το ελληνικό έθνος έχει χαρακτηρισθεί επανειλημμένα ως η κατεξοχήν μεγαλοφυΐα ανάμεσα στους λαούς. Αλλά η μεγαλοφυΐα διακρίνεται προπάντων για δύο πράγματα: τη διπολικότητα και την οικουμενικότητά της.

Αν πράγματι είσαι Έλληνας, τότε βγάλε τον σκασμό και ξεκίνα να ματώνεις

   Αφορμή για να γραφτούν οι παρακάτω σκέψεις μου στο περιοδικό Νόημα που κυκλοφορεί, http://mythiki-anazitisi.blogspot.com/2018/10/blog-post_23.html με τον αρχικό τίτλο "Βγάλε τον σκασμό και ξεκίνα να ματώνεις", στάθηκε ένα πράγμα: η ανάγκη που προέκυψε τα τελευταία χρόνια να δηλωθεί και να ξεκαθαριστεί, από ένα σύνολο Ελλήνων, αν είναι ακόμη δούλοι-ραγιάδες-Ρωμιοί ή Έλληνες.  Πόσο ακίνδυνη είναι μια τέτοια δήλωση; Ας ξεκινήσει ο ..πόνος.

Ο Όμηρος χάρισε στους Έλληνες τους θεούς τους.

  "Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Όμηρος, μαζί με τον Ησίοδο, είναι οι δημιουργοί των θεών στην Ελλάδα: «αυτοί έπλασαν την ιστορία για τη γέννηση των θεών στους Έλληνες και έδωσαν στους θεούς τα ονόματα, και τους διαίρεσαν σε κατηγορίες, καθορίζοντας τα προνόμια και την αρμοδιότητα του καθενός» (Ηροδότου, 2, 53).

"Προέχει η διάσωση του ιστορικού σκάφους του Ελληνισμού"

 “Ανάμεσα στους Έλληνες υπάρχουν πάντα οι μηδίζοντες. Οι οποίοι οδηγούν τον εχθρό μέσα στα τείχη. Αυτό το όνειδος επιβάλλεται να εκλείψει, τούτη την έσχατη ώρα, που απομείναμε μόνοι και ολίγοι, σε μια λωρίδα στενής γης.

«Εξορίσαμε την ομορφιά, οι Έλληνες για χάρη της πήραν τ’ άρματα»

«Η τραγικότητα του μεσογειακού ήλιου έχει κάτι διαφορετικό απ' την τραγικότητα της ομίχλης. Έρχονται στιγμές που πάνω στη θάλασσα και στους πρόποδες των βουνών η νύχτα πέφτει μέσα στην τέλεια καμπύλη ενός μικρού κόλπου. Υψώνεται τότε πάνω απ' τα σιωπηλά νερά μια πλησμονή γεμάτη αγωνία.