ΙΜΕΡΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑ: Ο ΠΟΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ

«μετὰ δέ σφι Θέτις γόου ἵμερον ὦρσε»

«Η Θέτις σήκωσε μέσα τους την επιθυμία για κλάμα»

                                                                      Ιλιάδα Ψ 14

Ο Ίμερος είναι η προσωποποίηση της σφοδρής ερωτικής επιθυμίας και θεωρείται μία από τις θεότητες που ανήκουν στην ακολουθία της θεάς Αφροδίτης. Στην ακολουθία της θεάς εντάσσονται πολλές θεότητες όπως ο Έρωτας, ο Πόθος, η Πειθώ, ο Αντέρως, όλοι τους απαραίτητοι για την εκδήλωση της Ένωσης και Γέννησης στο εδώ υλικό πεδίο, όλων των πραγμάτων. Πως όμως συνδέονται ο Έρωτας, ο Πόθος, ο Ίμερος, η θεά Αφροδίτη, το κλάμα, με την αφύπνιση, με την ημέρα και την νίκη του φωτός; 

Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου και της ιστορίας μας

Η ΑΜΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ΑΒΑΡΒΑΡΕΗ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΒΑΡΒΑΡΑ

Σήμερα σύμφωνα με την χριστιανική πίστη γιορτάζει το όνομα Βαρβάρα. Ποιο όμως είναι το αντίστοιχο ελληνικό όνομα, πώς προκύπτει το γυναικείο όνομα Βαρβάρα και ποια η σημασία της λέξης; Ποια ήταν η νύμφη Αβαρβαρέα ή Αβαρβαρέη;

Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι του Μύθου και της ιστορίας μας.

ΘΕΟΣ ΚΑΒΕΙΡΟΣ: Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σήμερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης γιορτάζεται ο πολιούχος Δημήτριος, άγιος της χριστιανικής πίστης.

Στην πόλη που πολλοί ονομάζουν Μάνα, γιατί αγκάλιασε όλους τους κατατρεγμένους, μόνους και φτωχούς, μια πόλη που πολιορκήθηκε και βάφτηκε με αίμα ανά τους αιώνες από τους βάρβαρους εποικιστες, τιμήθηκε, έλαμψε και τάχθηκε υπέρ Θεσσαλονικέων σε κάθε μάχη και σε κάθε κίνδυνο της πόλης, ο θεός Κάβειρος. Ο πρώτος πραγματικός πολιούχος θεός από κτίσεως της Θεσσαλονίκης όπου οι κάτοικοι της λάτρευαν τον Κάβειρο ως τον «αγιώτατον πάτριον θεόν».
Ας πάμε όμως να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας μας.

ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ

«Ουδέν γλύκιον πατρίδος»

«Τίποτε πιο γλυκό απ’ την πατρίδα»
                             Ομήρου Οδύσσεια

Όσοι βρέθηκαν σε βάρβαρους τόπους, μακριά από την μητέρα Ελλάδα, το σαράκι που τους έτρωγε ήταν η επιστροφή στα χώματα της. Η Νοσταλγία ήταν η δύναμη της επιστροφής στην αγκαλιά της. Η Νοσταλγία προέρχεται από τον «Νόστο» , την επιστροφή στην πατρίδα και το «Άλγος» που σημαίνει τον ψυχικό πόνο που γεννάει η προσμονή, η λαχτάρα της επιστροφής στην πατρίδα.
Αυτή η δύναμη, αυτός ο πόνος και η προσμονή ονομάζεται «Νόστιμον ἦμαρ». Αυτή η δύναμη ώθησε τον Οδυσσέα να βρει τον δρόμο της επιστροφής.
Η νοσταλγία ωθεί τους Έλληνες να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Στα χώματα της. Με ό,ποιο κόστος.
Ο Οδυσσέας ας μην ξεχνάμε απαρνείται ακόμα και την αθανασία για χάρη του νόστου του. Τι είναι όμως το «Νόστιμον ἦμαρ»;
Ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας μας.

ΚΟΑΛΕΜΟΣ: Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

«Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα».

 (Άπειρη η γενιά των ηλιθίων).
                                       Σιμωνίδης ο Κείος.

Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την ανθρώπινη βλακεία. Εγχειρίδια, οδηγοί, αναλύσεις προσπάθησαν να εξηγήσουν την ανθρώπινη ηλιθιότητα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Η ΜΙΝΩΙΚΗ ΘΕΑ ΒΡΙΤΟΜΑΡΤΙΣ. Η ΘΕΑ ΑΡΤΕΜΙΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Η μινωική θεά Βριτόμαρτις με το πανάρχαιο πελασγικό όνομα, είναι θυγατέρα του Δία και της Κάρμης όπως μας μαρτυράει και ο Παυσανίας “Διός δε και Κάρμης της Ευβούλου Bριτόμαρτιν γενέσθαι”, η οποία αργότερα φαίνεται να απορροφήθηκε και να ταυτίσθηκε με την θεά Άρτεμη. Το όνοµά της ανήκει στο προϊστορικό ιδίωµα της Κρήτης.

ΦΘΟΝΕ ΑΤΥΧΙ: ΤΑ ΦΥΛΑΚΤΑ ΤΟΥ ΦΘΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΣΚΑΝΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ

Ο φθόνος αποτελούσε αναπόσπαστο και ουσιώδες μέρος της βασκανίας. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στο έργο του «Συμποσιακά», η αρνητική ενέργεια εκπέμπονταν από τα μάτια των φθονερών ως είδωλα, γεμάτα μοχθηρία και βασκανία, τα οποία εισέρχονταν στα θύματα τους, διαταράσσοντας και κακοποιώντας το σώμα και τη σκέψη τους.

Σταυρός με προτομή του Πάνα

Ασημένιος σταυρός με ένθετο ίασπι που φέρει προτομή του Πάνα. Αν και ποτέ του δεν υπήρξε μια δημοφιλής θεότητα ο Πάνας ωστόσο με την όψη και τις κραυγές του προκαλούσε «πανικό» στους ανθρώπους.

Θεαγένης ο Θάσιος: ο θεός θεραπευτής του πυρετού

Ο Θεαγένης, γιος του Τιμοσθένη ενός ιερέα στο ναό του Ηρακλή στη Θάσο, εξελίχθηκε σε έναν από τους διασημότερους παγκρατιαστές και μετά το θάνατό του λατρεύτηκε ως θεός-θεραπευτής. Θεωρείται η αρχαιότερη περίπτωση θεοποίησης αθλητή. Μερικοί πίστευαν ότι ήταν στην πραγματικότητα γιος κάποιου θεού, ο οποίος μεταμφιεσμένος κοιμήθηκε με τη μητέρα του. Κατά μια άλλη εκδοχή θεωρούνταν γιος του Ηρακλή.

Πασικράτα: Η θεά που παρηγορεί και απελευθερώνει

Πασικράτα ήταν το όνομα μιας θεάς που λατρευόταν ως τοπική λατρεία σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο. Εικάζεται ότι επρόκειτο για λατρεία χθόνιας Αφροδίτης ή Άρτεμης. Ιερά της Πασικράτας έχουν βρεθεί στη Δημητριάδα (Θεσσαλία) (από τον 3ο αιώνα π.Χ. έως τουλάχιστον τον 2ο αιώνα μ.Χ.), την Αμβρακία (Ήπειρος) και στην Ηράκλεια (Μακεδονία).

ΖΑΣ, ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΧΘΟΝΙΗ: Η ΤΡΙΑΔΑ ΠΟΥ «ΥΠΗΡΧΕ ΑΝΕΚΑΘΕΝ»

«Ο Δίας, ο Χρόνος και η Γη υπήρχαν πάντοτε. Στη Γη δόθηκε το όνομα αυτό, επειδή ο Δίας τής έδωσε ως τιμητική ανταμοιβή τη γη».
«Ζὰς μὲν καὶ Χρόνος ἦσαν ἀεὶ καὶ Χθονίη· Χθονίηι δὲ ὄνομα ἐγένετο Γῆ, ἐπειδὴ αὐτῆι Ζὰς γῆν γέρας διδοῖ».
Φερεκύδης

Ο ΠΕΝΤΑΘΛΟΣ ή ΒΗΤΑ, ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ

Δεν είναι μια απλή βιογραφία. Ούτε ένας ύμνος στις ικανότητες και το μεγαλείο ενός ανθρώπου. Πρόκειται για το μεγαλύτερο μάθημα σε αυτήν την ζωή. Το μάθημα πως, όσο δεν σε υπολογίζουν οι άνθρωποι, όσο σε υποτιμούν τόσο να δυναμώνεις. Όσο σε προσβάλλουν τόσο να πεισμώνεις.
Ίσως βέβαια αυτοί να έχουν ήδη δει το φως και την δύναμη που κρύβεις μέσα σου πριν από εσένα και για αυτό δεν θέλουν με τίποτα να σε δουν στην κορυφή.
Αυτήν την κορυφή που ξέρουν βαθιά μέσα τους όλοι οι συκοφάντες σου πως ποτέ δεν θα την φτάσουν.
Και αν θα την φτάσουν θα είναι σερνάμενοι στο έδαφος και αδικώντας άπαντες.
Αυτή είναι η ιστορία του Ερατοσθένη.
Τον οποίο οι δίκαιοι τον ονόμαζαν ΠΕΝΤΑΘΛΟ, αναγνωρίζοντας το φως μέσα του, αλλά οι μικρόψυχοι ΒΗΤΑ έτσι για να τον αποκαρδιώσουν και να του θυμίζουν πως ποτέ δεν θα φθάσει το ΑΛΦΑ.
Χάσανε.
Ας πάμε να μάθουμε:

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΘΕΟΙ ΚΙΝΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Ο Πλάτωνας («Νόμοι» και «Μίνως»), ο Αριστοτέλης («Πολιτικά» Β, 1271, 10), ο Πλούταρχος («Σόλων» και «Λυκούργος»), ο Διογένης Λαέρτιος («Επιμενίδης»), ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς («Ρωμαϊκή Αρχαιολογία»), ο Ισοκράτης (Παναθηναϊκός 205). κ.α., αναφέρουν ότι ο πρώτος αξιόλογος πολιτισμός που δημιουργήθηκε επί γης ήταν αυτός που δημιούργησε στην Κρήτη ο Μίνωας, άρα αυτός που σήμερα ονομάζουμε «Μινωικό».

ΔΗΜΩΝΑΞ ΚΑΙ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: «ΕΚΕΙΝΟΝ ΘΕΩΡΩ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ».

 

Ο Δημώναξ υπήρξε Κύπριος κυνικός φιλόσοφος του 2ου μ.χ.αιωνα. Ο Νίκος Καζαντζάκης υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς του 20ου αιώνα . Τους δύο άντρες συνδέει, σαν ένα αόρατο νήμα, μια ρήση, η οποία παρατίθεται από τον περίφημο σοφιστή και συγγραφέα Λουκιανό και αποδίδεται από τον ίδιο στον φιλόσοφο Δημώνακτα. 

ΕΤΑΙΡΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ: ΜΙΑ ΜΟΡΦΩΜΕΝΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΗ

Ο ρήτορας Δημοσθένης λέει ότι: «οι Αθηναίοι έχουμε την εταίρα για την απόλαυσή μας, την παλλακίδα (παλλακή) για τις ανάγκες της καθημερινότητας και τη σύζυγο (δάμαρ) για να κάνει νόμιμα παιδιά και να φροντίζει το νοικοκυριό μας».
Δημοσθένης, Κατά Νεαίρας, 122.

ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΥΡΟΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΠΟΛΈΜΟΥ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821 Β'ΜΕΡΟΣ

Γνωρίζω πως το έθνος μας, σε ό,ποια μορφή και να βρίσκεται στις μέρες μας, ποθεί και θέλει τον ηρωισμό, την επανάσταση τις δίκαιες πράξεις, την ταπείνωση των αδίκων και την ξεκάθαρη τοποθέτηση του κακού από το καλό.

ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝΑΣ: "ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ Ο ΠΙΟ ΔΙΕΦΘΑΡΜΈΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΦΥΛΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ". Α' ΜΕΡΟΣ

"Η περίπτωση του λόρδου Βύρωνα είναι μία άλλη απόδειξη της ομα­δικής παράνοιας που χαρακτήριζε και χαρακτηρίζει ακόμη τους Νεοέλληνες από την Επανάσταση μέχρι τις ημέρες μας. Πρόκειται για μια ομαδική αυθυποβολή σε ό,τι εκάστοτε “γυαλίζει”, που το λατρεύουν, το μυθοποιούν, το αναγάγουν σε ένα είδος φετίχ και το προσκυνούν.

Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ: «ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ»

Ήρωες! Επανάσταση! Εθνεγερσία! Ελευθερία! Ελλάδα! Λέξεις που κατακλύζουν το μυαλό μας και τα αυτιά μας ετουτες τις μέρες. Θέλουμε να αστράφτουν όλα γύρω μας και τίποτα να μην θυμίζει την αχαριστία, προδοσία, και ατιμία με την οποία ξεπληρώθηκαν οι ήρωες του 21.

Ένας από αυτούς ο Νικήτας Σταματελόπουλος η αλλιώς Νικηταράς ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ.
Η γενναιότητα, οι μάχες, ο ηρωισμός είναι γνωστά για οποιοδήποτε θέλει να αναζητήσει τον βίο αυτού του ήρωα.
Πως πληρώθηκε από τους "Έλληνες";
Ας πάμε να μάθουμε ιστορία.

ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΤΟ "ΕΘΙΜΟ" ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ

Οι θεωρίες πως η νηστεία βοηθάει στην ένωση με το θεό είναι λίγο πολύ γνωστές. Όπως και το ότι είναι κάποιο είδος αποτοξίνωσης για τον οργανισμό. Όμως όλα αυτά είναι καλά όταν γίνονται κατ' επιλογήν και όχι με τον φόβο αφορισμού και της μεταθανάτιας τιμωρίας.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΚΗΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ. ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΚΑΙ ΤΑ "ΝΟΜΙΖΟΜΕΝΑ" ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Ήδη από τα ομηρικά έπη διακρίνεται ο έντονος προβληματισμός για τη «φύση» των νεκρών και προπάντων για τη σχέση τους με τον κόσμο των ζωντανών. Οι αρχαίοι Έλληνες προβληματίζονταν και συχνά αναρωτιόνταν για την κατάσταση που επικρατεί στον άλλο κόσμο. Ο Πίνδαρος περιγράφει μία πολύ αισιόδοξη εικόνα για την τύχη των ενάρετων στον άλλον κόσμο και για τα αγαθά που θα απολαύσουν εκεί, ενώ οι κακοί θα τιμωρηθούν ανάλογα (Ὀλυμπιόνικος 2.56-67). Σεβασμός έπρεπε να αποδίδεται στους νεκρούς και μετά θάνατον, όπως φαίνεται από την απαγόρευση του Σόλωνα να μιλά κανείς άσχημα για αυτούς (Πλούταρχος Σόλων 21.1).